تبلیغات
ارزشیابی توصیفی

ارزشیابی توصیفی

آرامش خاطر مسافر كوچك سفر یادگیری

 

آنچه که در باره ارزشیابی توصیفی می خواهید بدانید

 

نوع مطلب :آنچه که در باره ارزشیابی توصیفی می خواهید بدانید ،

نوشته شده توسط:علی اكبر ادهم ماراللو آموزگار ششم، مدرس ارزشیابی توصیفی استان اردبیل شهرستان پارس آباد

اخبار ویژه ارزشیابی توصیفی

چرا باید از ارائه بازخوردهای کمی ( نمره ای )  در فرایند یاددهی – یادگیری خودداری کرد ؟ کارگاه ارزشیابی توصیفی  2 

ارزشیابی توصیفی چه چیزی نیست ؟کارگاه ارزشیابی توصیفی 1

بخشنامه استمرار ارزشیابی توصیفی

دانلود تحقیق « تاثیر ارزشیابی توصیفی بر ویژگی های شناختی عاطفی و روانی حرکتی دانش آموزان

 بحث داغ مدارس ابتدایی امروز


فشار نهادینه شده برای کسب نمره

معاون آموزش ابتدایی وزیر آموزش و پرورش در گفت‌وگو با فارس:

‌ارزشیابی توصیفی در مقطع ابتدایی عملیاتی نشده است

انتشار کتاب آشنایی با ارزشیابی کیفی توصیفی برای والدین

نتیجه پژوهشی دیگر در باره ارزش یابی کیفی توصیفی

ارزشیابی کیفی توصیفی در اهواز (سفر و نظر آقای دکتر حسنی)

بررسی و نقد مبانی معرفت‌شناختی رویكرد ارزشیابی كیفی در آموزش از منظر معرفت‌شناسی علامه طباطبایی (ره)

بررسی مشکلات اجرایی طرح ارزشیابی توصیفی از پایه اول تا چهارم مدارس ابتدایی استان ایلام در سال 1387

ارزشیابی از اجرای برنامه ارزشیابی کیفی توصیفی در استان سمنان

نظر دو معلم از شهرضا در باره ارزشیابی توصیفی

عناوین منابعی برای مطالعه درباره ارزشیابی کیفی توصیفی

ارزشیابی توصیفی و تربیت اخلاقی دانش آموزان

سخنرانی ژان ژاک روسو در ایران در باره نظام آموزشی ایران

 

کژتابیهای ذهنی : چالش پیش روی گسترش ارزرشیابی کیفی توصیفی در دوره دبستانی

 

بررسی مقایسه ای تأثیر شیوه ارزشیابی توصیفی( روش جدید) و کمّی ( روش قدیم ) برکیفیت زندگی مدرسه، اضطراب امتحان و خلاقیت دانش آموزان پایه سوم دبستان شهر مشهد در سال تحصیلی 1388-1387­

 

بدفهمی ها : چالش پیش روی گسترش ارزرشیابی کیفی توصیفی در

دوره دبستانی

 

گسترش رویکرد ارزشیابی کیفی توصیفی ؛ چرا؟ و چگونه؟

خلاصه چالش های پیش روی نظام آموزش در تغییر رویکرد ارزشیابی تحصیلی مطرح شده از طرف اعضای نشست ارزشیابی توصیفی

 

فشار نهادینه شده برای کسب نمره

نتایج چند پژوهش مرتبط با ارزشیابی توصیفی

 

ارزشیابی توصیفی پیامدها و چالش ها

مسافر کوچولی یادگیری آرام باش!

 

20 نمره خوبی نیست!

طرح ارزشیابی توصیفی و منتقدان آن

 

ارزشیابی توصیفی و حذف ارزیابی 

 

ارزشیابی توصیفی و امکان استفاده از هوش هیجانی – درآمدی بر ارزشیابی توصیفی – ارزشیابی از کدام ارزش – ارزشیابی از که؟ از چه؟ - فواید ارزشیابی توصیفی

 

نگاهی اجمالی به ارزشیابی توصیفی در نظام جدید آموزش ابتدایی

 

گزارشات آقای محمد حسن محقق معین از روند اجرای ارزشیابی توصیفی در قالب سفرنامه

 

نمونه فرم تحقیق در مورد ارزشیابی توصیفی

 

مبانی نظری و وی‍‍ژگیهای عمده ی ارزشیابی توصیفی

نتایج تحقیق با عنوان بررسی میزان رضایت معلمان و والدین از اجرای

طرح ارزشیابی توصیفی در مدارس ابتدایی استان اصفهان

خلاقیت در بستر ارزشیابی توصیفی

ارزشیابی توصیفی حذف20مداری

ارزشیابی توصیفی از طراحی تا اجرا

منصفانه بودن یا نبودن شیوه های نمره دهی

ادامه دارد ... .

 



به عنوان یك معلم یادم باشد

 

نوع مطلب :به عنوان یك معلم یادم باشد ،

نوشته شده توسط:علی اكبر ادهم ماراللو آموزگار ششم، مدرس ارزشیابی توصیفی استان اردبیل شهرستان پارس آباد

به عنوان یك معلم یادم باشد:

یادم باشد: حرفی نزنم که دلی بلرزد و خطی ننویسم که کسی را آزار دهد.

یادم باشد: که روز و روزگار خوش است و تنها دل من دل نیست ،

یادم باشد: جواب کینه را با کمتر از مهر و جواب دو رنگی را با کمتر از صداقت ندهم .

یادم باشد: باید در برابر فریاد ها سکوت کنم و برای سیاهی ها نور بپاشم .

یادم باشد: از چشمه ، درس خروش بگیرم و از آسمان ، درس پاک زیستن.

یادم باشد: سنگ خیلی تنهاست، باید با او هم لطیف رفتار کنم مبادا دل تنگش بشکند.

یادم باشد: برای درس گرفتن و درس دادن به دنیا آمده ام نه برای تکرار اشتباهات گذشته !

یادم باشد: هر گاه ارزش زندگی یادم رفت در چشمان حیوان بی زبانی که به سوی قربانگاه می رود زل بزنم تا به مفهوم بودن پی ببرم ... .

یادم باشد: می توان با گوش سپردن به آوازدوره گردی که از سازش عشق می بارد به اسرار عشق پی برد و زنده شد!

یادم باشد: گره تنهایی و دلتنگی هر کسی فقط به دست خودش باز می شود.

یادم باشد: هیچگاه لرزیدن دلم را پنهان نکنم تا تنها نمانم ... .

یادم باشد: قبل از اینکه از راه رفتن کسی ایراد بگیرم یکبار با کفشهای او راه بروم.

و یادمان باشد: هیچگاه از راستی نترسیم !

http://amooz2.blogfa.com



ارزشیابی توصیفی با سایر اجزای نظام آموزشی هم خوانی ندارد!

 

نوع مطلب :ارزشیابی توصیفی با سایر اجزای نظام آموزشی هم خوانی ندارد! ،

نوشته شده توسط:علی اكبر ادهم ماراللو آموزگار ششم، مدرس ارزشیابی توصیفی استان اردبیل شهرستان پارس آباد

      ارزیابی مسئولان این است که طرح با موفقیت ۷۰ درصدی مواجه شده است و تا یک سال آینده همه دانش آموزان ابتدایی بر اساس طرح توصیفی ارزشیابی می شوند و بعد از آن این طرح به دوره راهنمایی گسترش می یابد . هم اکنون دفتر آموزش راهنمایی وزارت آموزش و پرورش بر روی مدل ارزشیابی ترکیبی که شامل نمرات کمی و کیفی است مطالعه می کند تا پس از اجرای ارزشیابی توصیفی در دوره ابتدایی این مدل در دوره راهنمایی اجرا شود.

         مطابق این طرح،  ارزشیابی توصیفی جایگزین نمره می شود. در باره مزایای این شیوه ارزشیابی سخنان تایید آمیز بسیاری گفته شده است. اگر بحث حذف نمره را به صورت مجرد و بی ارتباط با موضوعات دیگر ارزیابی کنیم همه آنچه گفته می شود کاملا درست است : "رقابت بین دانش آموزان کمتر می شود. اضطراب و نگرانی و ترس دانش آموزان از امتحان و نمره جای خود را به آرامش می دهدو...". اما اگر قرار است این طرح را در داخل نظام آموزش و پرورش ایران با توجه به سایر عناصر و پارامترها ارزیابی کنیم، نتیجه متفاوتی به دست می آید.
        طرفداران و مخالفان اجرای این طرح توجه کنند که اصلا بحث بر سر این نیست که نظام نمره دهی را با ارزشیابی توصیفی  در یک فضای آکادمیک مقایسه کنیم و نتیجه بگیریم که این خوب است یا آن.بحث این است که این تغییر با سایر اجزاء نظام آموزشی ما که ثابت مانده اند ، همخوانی دارد یا ندارد؟به نظر من تصمیم به اجرای این طرح ، چیزی نیست که کارشناسان آموزشی ما بر اساس نیازهای واقعی دانش آموزان ایرانی در تحقیقات  میدانی  به آن رسیده باشند.



        در ایران بین نظام تصمیم سازی و تصمیم گیری و برنامه ریزی وزارتخانه یعنی ستاد ، با مدارس که جایگاه اصلی تعلیم و تربیت است پیوندی ارگانیک وجود ندارد. معلمان نسبت به تصمیمات اداری بد بین هستند و به سختی زیر بار این تصمیمات می روند . از سوی دیگر برنامه ریزان و کارشناسان هم به نظرات معلمان و مشکلات واقعی مدارس توجهی ندارند و بیشتر در فضای تئوریک سیر می کنند.

درست است که در نظام های آموزشی مدرن كارنامه فقط تعدادی نمره خام نیست و  تمام فعالیت ها و مهارت های کودک،توصیف و ارزشیابی می شود اما در صورتی می توان نظام ارزشیابی را از سیستم های آموزشی دیگر وام گرفت که سایر بخش های نظام آموزشی را هم به طور همزمان مدرن سازی کنیم.در واقع مدرن سازی یک پکیج یا بسته است که نمی توان به دلخواه بعضی عناصر آن را گزینش کرد.
       در ژاپن ارزشیابی با استفاده از پنج مفهوم همراه با جملات توصیفی صورت می گیرد. اما آنها همزمان سایر عناصر آموزشی را هم متناسب سازی کرده اند. ژاپنی ها از سال ۲۰۰۲ با اتخاذ شعار "کم ، زیاد است "( Less is More) حدود ۳۰ درصد محتوی آموزشی و ساعات آموزش مستقیم را در مدارس ابتدایی کاهش دادند تا فرصت های لازم را برای یادگیری تلفیقی و زندگی شوق انگیز در مدرسه فراهم آورند (بهاره صفوی،۱۳۸۵).
آموزش ابتدایی ژاپن مبتنی بر سه اصل است:  "احساس تعلق به مدرسه، پرورش کل شخصیت کودک و ارائه محتوای مناسب" . احساس تعلق به مدرسه به طور ساده یعنی اینکه دانش آموز با شوق به مدرسه بیاید و با اکراه مدرسه را ترک کند. پرورش کل شخصیت کودک ، به طور ساده یعنی اینکه مهارت های زندگی واقعی را به کودکان بیاموزیم و محتوای مناسب هم یعنی چیزهایی به بچه ها یاد بدهیم که استعدادهای آنها را شکوفا کند. در حالی که ما فقط بر حافظه دانش آموز تکیه می کنیم و سایر استعدادهای دانش آموزان را می کشیم و یا پژمرده می کنیم.
آیا ارزشیابی توصیفی با آموزش مبتنی بر محفوظات و بی اعتنا به پرورش استعداد های کودکان و بی ربط به زندگی در قفس هایی به نام کلاس ، زمینه ای برای مقوله شیک ارزیابی توصیفی فراهم می کند؟ معلمان ابتدایی ما که نیمی از آنها مدرک دیپلم دارند آموزشی برای اجرای این طرح دیده اند؟ پاسخ به این دو سوال منفی است.به احتمال زیاد بر سر این طرح همان خواهد آمد که بر سر طرح نظام جدید متوسطه آمد . یعنی نظام نمره دهی در قالب مفاهیم توصیفی بازتولید می شود؛ طرح نظام جدید متوسطه که در دهه ۷۰ اجرا شد در حوزه کارشناسی بی نقص بود اما در محیط مدرسه زمینه ای برای اجرای آن وجود نداشت و نیمه راه به نظام قدیم تحویل شد.
        نکته مهم دیگر تناقض بین برنامه های آموزش و پرورش در مقاطع سه گانه است. تا دو سال دیگر نمره از دوره ابتدایی حذف می شود. از همین حالا مقدمات حذف نمره در دوره راهنمایی فراهم می شود. در همان حال در متوسطه قرار است نمرات امتحانات هماهنگ ملاک پذیرش دانشجو قرار گیرد. یعنی امتحانات سفت و سخت برگزار شود. تصور کنید حالت دانش آموزی که تا سوم راهنمایی مورد ارزشیابی توصیفی قرار می گیرد و به ناگهان در دوره متوسطه برای قبولی در دانشگاه با سیستم نمره مواجه می شود.
منبع: http://iranyar.ir/reviews/15175-1389-11-11-10-51-50.html


مصاحبه با دکتر حسنی پیرامون ارزشیابی توصیفی

 

نوع مطلب :مصاحبه با دکتر حسنی پیرامون ارزشیابی توصیفی ،

نوشته شده توسط:علی اكبر ادهم ماراللو آموزگار ششم، مدرس ارزشیابی توصیفی استان اردبیل شهرستان پارس آباد

مصاحبه در مورد ارزشیابی کیفی توصیفی

منبع: http://baher.blogfa.com/9207.aspx
مدتی پیش در یک از مجتمع های آموزشی کارگاهی در باره ارزشایبی توصیفی داشتم . بعد از کارگاه یکی از شرکت کنندگان  در کار گاه درخواست مصاحبه کردند که در یکی از نشریات داخلی منعکس وشد. این متن مصاحبه است .

آقای دکتر این جا و در این سازمان چه اتفاقی برای مدارس می افتد؟

مهم‌ترین امری که در اینجا برای مدارس اتفاق می‌افتد، تولید کتاب‌های درسی، مواد کمک آموزشی و تکنولوژی آموزشی است و اکثر فعالیت‌ها در این سازمان انجام می‌شوند.

شما کتابی تألیف کرده اید به نام ارزشیابی کیفی توصیفی و در مدارس هم برای انجام آن این کار هم مشاوره می دهید. آیا آن هم ارتباطی با این مجموعه دارد؟

این کار شخصی‌ام است و قبل از این که به سازمان بیایم در معاونت آموزشی وزارتخانه بودم و بخش ارزشیابی پیشرفت تحصیلی دوره ابتدایی را دنبال می‌کردیم. از آنجا بحث ارزشیابی توصیفی را همراه با الگوی ارزشیابی توصیفی مطرح کردیم و لذا از آنجا با آن درگیر شدم. در واقع علاقه شخصی خودم است. البته سازمان ما به لحاظ این که مجری یا مدیر برنامه‌های درسی وزارت آموزش و پرورش است و ارزشیابی پیشرفت تحصیلی یکی از زیرمجموعه‌ها و مؤلفه‌های برنامه درسی است، از این نظر سازمان و همه برنامه‌ریزان درسی با آن درگیرند. من هم با این گروه در این زمینه‌ها کار کرده‌ام. آن کتاب هم علاقه و تولید شخصی خودم هست.

اگر موافق باشید مبحث ارزشیابی توصیفی را پی بگیریم. آیا می‌شود ارزشیابی توصیفی را در یک جمله تعریف کرد یا خیر؟

در یک جمله که نه، ولی اگر بخواهیم ساده بگوییم، ارزشیابی توصیفی فرآیندی برای جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل و تفسیر اطلاعات به نحوی است که باعث شود فرآیند یادگیری بهتر و با کیفیت بیشتر به سمت تحقق هدف‌ها پیش برود.

چه شد که سراغ ارزشیابی توصیفی رفتید؟

این قضیه دلایل زیادی دارد. این موضوع دو آسیب‌شناسی عمده دارد که به اواخر دهه 60 و دهه 70 و حتی قبل از اینها بر می گردد. مسئله اصلی مربوط به تنش‌هایی است که امتحانات و اضطراب‌های مربوط به آنها در فضای مدارس ایجاد می‌کردند. یکی از منابع استرس‌زا در مدارس نحوه ارزشیابی‌ها بوده است. مخصوصاً این اضطراب‌ها برای دانش‌آموزان دوره ابتدایی مناسب نبودند و بسیاری از متخصصان، برنامه‌ریزان و روانشناسان آنها را آسیب‌زا می‌دانستند. استرس‌های شب امتحان و مانند اینها مسائلی است که در تجربیات روزانه زندگی تحصیلی همه ما دیده شده است. موضوع دوم به کیفیت یادگیری مربوط بود. سال‌ها پیش موفق شدیم در یک پروژه بین‌المللی به نام تیمز(TEAMS) مشارکت کنیم که ارزشیابی پیشرفت تحصیلی علوم و ریاضی را در کشورهای مختلف دنبال و کیفیت یادگیری دانش‌آموزان در دو درس مزبور را در این کشورها ارزیابی می‌کرد. نتایج تیمز در سالهای اولیه نشان داد کیفیت یادگیری بچه‌های ما پایین است. این موضوع باعث شد بسیاری از صاحب‌نظران و سیاست‌گزاران به فکر بیفتند که چرا این کیفیت پایین است و چگونه می‌‌توان اصلاح کرد. وقتی علل افت کیفیت یادگیری دانش‌آموزان در دروس ریاضی و علوم تحلیل شد، ابعاد مختلفی مطرح شد که یکی از آنها برنامه درسی بود که در همان دهه 70 برنامه‌های درسی علوم متحول شد. همراه با آن نظام ارزشیابی پیشرفت تحصیلی هم تغییر کرد. اگر خاطرتان باشد، در دهه 70، بحث ارزشیابی دو نوبته و مستمر پیش آمد که راهکاری برای تبدیل ارزشیابی به اهرمی برای بهبود یادگیری بود. این امر انجام شد و اوایل دهه 80 شورای عالی اصلاً مسیر دیگری را برای ارزشیابی دنبال کرد و آن هم این بود که ارزشیابی از حالت کمّی خارج و به حالت کیفی نزدیک شود. یک مصوبه کلی هم داشت که وزارت آموزش و پرورش طرحی برای ارزشیابی کیفی ارائه دهد. آن زمان این محتوا به دستمان رسید و بحث ارزشیابی توصیفی از آن موقع شروع شد. ارزشیابی‌ باید بتواند به یادگیری کمک کند که کیفیت یادگیری بچه‌ها بهتر شود، نه این که فقط یادگیری را اندازه بگیرد. ارزشیابی‌های رایج زمان ما بیشتر به حافظه و فهم توجه می‌کرد و ابزارشان اغلب آزمون‌های مدادـ‌کاغذ، سئوالات تستی، کوتاه پاسخ، چند گزینه‌ای، پر کردنی و امثال اینها بود. این سئوالات آن چنان که باید نمی‌توانست باعث شود فرآیند آموزش به سمت عمق‌بخشی به یادگیری سوق یابد، اما تصورمان این بود که اگر نوعی ارزشیابی داشته باشیم، می‌تواند این ضعف را در نظام آموزشی‌مان جبران کنیم. دو محور آسیب‌شناسی، یکی بحث استرس‌زا بودن نظام ارزشیابی و دیگری کاهش کیفیت یادگیری در بروز و ظهور دیدگاه‌های جدید بود.

در صحبت‌هایتان به چند بخش دیگر کار مدرسه هم اشاره کردید. اگر واقعاً این ارزشیابی بخواهد تغییر کند، باید چه موارد دیگری در مدارس تغییر کنند؟                  

ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی لوازمی دارد که لوازم اصلی آن در سطح کلان تغییر نگاه و نگرش سیاست‌گزاران، برنامه‌ریزان و کارشناسان در سطح بالا است . به کرّات مسئولین و حتی کارشناسانی را دیده‌ام که هنوز به فهم عمیقی از بحث ارزشیابی توصیفی نرسیده‌اند و در حد «خوب» و «بسیارخوب» تلقی و فکر می‌کنند. نمره کنار رفته و شده است «خوب» یا «بسیارخوب». در همین حد! در صورتی که روح ارزشیابی توصیفی این نیست و در واقع این یک نوع بدفهمی این موضوع است. دوم این که وقتی به سطح مدارس و حوزه عمل نزدیک می‌شویم، همین تغییر نگرش باید در معلم به وجود آید. سومین نکته این که باید در کتاب‌ها و برنامه‌های درسی هم تحول ایجاد شود...

که دارد انجام می‌شود.

تا حدودی دارد انجام می‌شود. رضایت کاملی از این قضیه ندارم و فکر می‌کنم بهتر از این می‌توانیم ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی را در کتاب درسی اعمال کنیم، چون به نظر من کتاب درسی نقشه کلان فرآیند یادگیری دانش‌آموزان است و بعد باید در مدرسه پیاده و اجرایی شود، از این رو باید در کتاب درسی خود را نشان بدهد. چرا؟ چون ادعای ارزشیابی توصیفی این است که باید به کمک فرآیندهای یادگیری بیاید و آنها را تقویت کند.

بنابراین روش تدریس معلمین هم باید متحول ‌شود.

احسنت! روش تدریس معلمین، ارائه و انجام فعالیت‌های یادگیری و شریکان ارزشیابی باید تغییر کند و نگاه به قضیه به طور کامل عوض ‌شود.

حتی تکلیف؟

بله!حتی فعالیت‌های یادگیری. به‌زعم من نوع فعالیت‌های یادگیری و چگونگی دخالت بچه‌ها و والدین در آن باید متحول ‌شود. اصلاً باید فرهنگ آموزش در مدرسه تغییر کند.

این امر بعید به نظر می‌رسد. آیا شدنی است؟

بله، شدنی است.

با توجه به سیستم سنتی که در مدارسمان داریم...

تغییرات نگرشی و مبنایی در نظام آموزشی، تغییر رنگ ساختمان، رنگ تابلو و فضای فیزیکی نیست که راحت انجام شود. پول که باشد می‌شود بهترین مدارس را ساخت، کامپیوتر و تخته هوشمند خرید و می‌شود همه این کارها را کرد، اما تغییر نگرش نه؛ این امر زمان‌بر است.

به نظر شما چند سال زمان نیاز دارد که به آن برسیم؟

زمان زیادی لازم دارد، چون باید از اهرم‌های مؤثر تغییر نگرش هم استفاده کرد، متأسفانه در ارزشیابی توصیفی خیلی از اهرم‌ها را از دست دادیم یا اصلاً از اول در دست نداشتیم مثلاً به زحمت موفق شدیم نگرش خانواده‌ها را عوض کنیم، آن هم خیلی کم و هنوز هم در این قضیه مقاومت می‌کنند.

تغییر نگرش امری بطئی و آرام است، چون موضوع فرهنگی است و در فرهنگ ،انقلاب و تغییر یک شبه و یک ساعته ممکن نیست. فرهنگ امری بطئی است و در یک بستر زمانی آهسته و به‌تدریج متحول می‌شود و تغییر می‌کند، لذا فرهنگ یادگیری در مدارسمان باید به تدریج تغییر کند.

فضای مدارس ما چقدر با این ایده آل ها فاصله دارد؟

عمدتاً فضای مدارس ما رقابتی و کمیت‌زده است و مدیران مدرسه‌ها با درصد قبولی‌شان خودشان را تشویق می‌کنند که چقدر از دانش‌آموزانشان در آزمون مدارس تیزهوشان یا مدارس نمونه مردمی یا چند درصد از دبیرستانی‌هایشان در کنکور قبول شده‌اند. در واقع با این اعداد و ارقام خودشان را ارزیابی می‌کنند، در صورتی که اساساً کیفیت یادگیری به اینها نیست و چیز دیگری است. فضای رقابتی ما در مدارس کاملاً آشکار است و بچه‌ها با هم رقابت می‌کنند، مسابقه می‌گذارند، در امتحانات و مسابقات درسی زیادی شرکت می‌کنند. همیشه در مدارس نفرات اول، دوم و سوم مشخص‌اند و کمد جوایز وجود دارد و بر اساس امتیاز به دانش‌آموزان برتر اهدا می‌شود. همه اینها نشانه‌های وجود فضای رقابتی در مدارس است. این فضا برای ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی سمّ است. اگر این فضا در باور معلمان هم نشسته باشد، حتی با دستور وزیر این ارزشیابی در این مدرسه اعمال شود، عملاً موفق نمی‌شود و فقط رنگ و ظاهر این نوع ارزشیابی اجرا می‌شود.

اشکال فضای رقابتی چیست؟

حسادت‌ها و چشم و همچشمی‌های زیاد و بیمارگونه. منشأ همه اینها وجود فضای رقابتی در مدارس است، اما در فضای رفاقتی بیشترین رفتاری که مشاهده می‌شود مشارکت در یادگیری، کاهش استرس، احترام به دیگری، نقد دیگری و خودسنجی است که همه اینها کاملاً اخلاقی هستند. می‌شود گفت اصلاً لازمه فضای رفاقتی وجود بعضی از مهارت‌های اساسی برای زندگی حتی زندگی دین‌ورزانه است که خودسنجی و نقد خود می‌شود محاسبه نفس، نقد دیگری می‌شود همان «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ»؛(3) اخوت و برادری در چیست؟ در این است که بتوانیم ضعف‌ها و قوت‌های برادر دینی‌مان را به‌درستی و به زبان اخلاقی بیان کنیم. همه اینها شرایطی را برای مدارس فراهم می‌کنند که ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی به‌خوبی در آنها بنشیند.

پس با آموزه‌های اسلامی ما هم تطابق دارد؟

کاملاً همین طور است.

واین طور نیست که گفته می شود از جای دیگری آورده‌ایم.

اصلاً این طور نیست. وقتی 300 سال پیش، تاریخ آموزش و پرورش و نظام آموزش سنتی ما، یعنی نظام مکتبخانه‌ای و مدارس علمیه را بررسی کنید، متوجه می‌شوید روش‌هایی بوده‌ است که به زبان امروزی کاملاً مترقی‌اند. مثلاً روش جالبی داریم به نام «مباحثه» که هم خودسنجی است و هم یک فعالیت یادگیری.

همین حالا هم در حوزه‌های علمیه این گونه است.

الان که به صحن حضرت معصومه(س) بروید، می‌بینید طلبه‌ها دو به دو نشسته‌اند و دارند با هم مباحثه می‌کنند. ماهیت مباحثه چیست؟ گفتگوی دوطرفه‌ای که یادگیری همدیگر را نقد و به هم کمک می‌کنند یادگیری‌شان ارتقا یابد، حتی سینرژی ـ‌هم‌افزایی فکری و اندیشه‌ـ ایجاد می‌شود.

فکر می‌کنید این امر در مدارس قابل اجراست؟

البته که هست. اصلاً در سیستم گذشته‌مان دم و دستگاه امتحان و بگیر و ببند نداشتیم. در حوزه‌های علمیه وقتی یک طلبه دوره‌ای را می‌گذراند یا درسی را از استادی می‌گرفت، استاد به او جواز یا اجازه می‌داد. وقتی محتوای این اجازه‌ها را که اساتید حوزه برای طلبه‌هایشان نوشته‌اند، می‌خوانید می‌بینید چقدر محترمانه است. استاد خیلی راحت توضیح داده که این طلبه من این مهارت‌ها و یادگیری‌ها را کسب کرده است و الان می‌تواند از عهده این مسئولیت بربیاید.

یعنی یک کارنامه توصیفی.

کاملاً توصیفی. می‌خواهم بگویم آنچه که ما الان می‌گوییم چیزهای جدیدی نیستند، بلکه ریشه‌هایش در فرهنگ، ادبیات و تجارب آموزشی‌مان وجود دارد. از همه مهم‌تر این که اگر به دنبال کیفیت‌بخشی نظام آموزشی‌مان هستیم باید ببینیم در جهان استانداردهای کیفیت‌بخشی چیست؟ یکی‌اش همین چیزهاست و باید اینها را دنبال کنیم.

الان چند درصد مدارس ما مجهز به ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی شده‌اند؟

طبق قانون تمام کلاس‌های چهارم ما...

عملاً چند درصد؟

بخشنامه می‌گوید تمام کلاس‌های چهارم، اما احتمالاً امسال تمام کلاس‌های پنجم هم هستند. تا سال تحصیلی گذشته که تا آخر شهریور 92 ادامه دارد، تمام کلاس‌های چهارم کشورمان تحت پوشش ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی‌ هستند، اما همین مسئله ان‌قلت، زیاد دارد. یکی این که متأسفانه سال گذشته آموزش و پرورش نتوانست بسترهای لازم را برای کلاس چهارم فراهم کند، خیلی چیزها باید اتفاق می‌افتاد که نیفتاد مثلاً آموزش‌ها و تهیه مواد مناسب. تا جایی که اطلاع دارم به‌طور کامل رخ نداد.

فهم نادرست از ارزشیابی توصیفی هم مؤثر است؟

بله و هنوز ادامه دارد. شواهد این فهم نادرست را در صحبت‌ها، نوشته‌ها، پرسش‌ها و تحقیقاتی که افراد انجام می‌دهند، می‌بینیم.

قطعاًروش اصلاح آن هم بخشنامه و دستور نیست.

اصلاً نیست.

پس چرا اتفاق تازه‌ای نمی‌افتد؟

می‌شود گفت در دو سه سال اخیر نظام آموزشی ما نسبت به ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی یک مقدار کم‌توجهی کرد.

به چه علت؟

علتش این است که نگرش مسئولین جدیدی که آمدند و آموزش و پرورش را مدیریت کردند نسبت به ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی یک مقدار منفی بود.

ارزشیابی سنتی را بیشتر می‌پسندیدند؟

بیشتر ارزشیابی‌های سنتی مد نظر آن دوستان قرار گرفته بود و بیشتر آن را می‌پسندیدند یا حداقل می‌گفتند ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی محدود شود. اگرچه از زبان خیلی از مسئولین بیان نشد، اما حسّش منتشر شد. قاطبه فرهنگیان در دوره ابتدایی متوجه این حس شدند و به صورت غیررسمی این نگرش را گرفتند و یکباره شدیداً انگیزه خیلی‌ها افت کرد؛ به تبع آن حمایت و پشتیبانی اداری و مالی‌ای که می‌بایست انجام می‌شد آن طور که باید و شاید صورت نگرفت.

پیش‌بینی‌تان از آینده چیست؟

این جریان ادامه دارد. وقتی به اسناد بالادستی‌ نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم آنها دارند از ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی حمایت می‌کنند. اسناد بالادستی چیستند؟ مثلاً سند برنامه درسی، سند تحول بنیادین و مبانی نظری سند تحول. همه اینها دارند از این رویکرد حمایت می‌کنند. بنابراین برگشتی وجود ندارد. فقط باید برنامه‌ها و فعالیت‌هایمان را متناسب‌سازی کنیم. شاید در اجرا اشتباهاتی کرده‌ایم. مطمئنم اشتباهاتی شده است. نه این که بگویم دیگران کرده‌اند، همه‌مان کرده‌ایم، من هم جزئی از این مجموعه هستم که شاید اشتباه کرده‌ام. اگر برنامه‌های مناسبی طراحی و دنبال شوند نتیجه خواهیم گرفت. در ده سال گذشته در این زمینه سرمایه‌گذاری فوق‌العاده‌ای شده، بنابراین هنوز آن جوهره هست و خشک نشده است، اثربخش است و طراوت خود را دارد. اگر آن برنامه‌ها به‌روز شود فکر می‌کنم موجی ایجاد می‌شود و موفق می‌شویم. چنانچه بد‌فهمی‌ها و کژتابی‌های ذهنی را اصلاح کنیم، اتفاقات مثبتی خواهد افتاد.

بعضی از معلم‌ها گلایه‌مندند که این روش در کلاس وقت زیادی از ما می‌گیرد و باعث می‌شود از کارهای دیگر و تدریسمان باز بمانیم. چه باید کرد؟

این هم از جنس همان بدفهمی‌هاست. عرض کردم ارزشیابی توصیفی فرآیندی است که به بهبود یادگیری می‌انجامد. گاهی اوقات تعجب می‌کنید چیزی که اسمش ارزشیابی نبوده، الان ارزشیابی شده و آنچه که اسمش ارزشیابی بوده، الان ابزاری برای یادگیری شده است. یعنی چون ارزشیابی فرآیندی می‌شود، باید خودش را از جنس فرآیند یادگیری کند و به رنگ آن دربیاید تا بتواند کمک کند. معنی سخن ما این است که در عمل نباید تمایز جدی بین ارزشیابی و یادگیری در کلاس دیده شود، چون نباید این تمایز را قائل شد، بنابراین تمام کارهایی که داریم در کلاس انجام می‌دهیم از جنس یادگیری است.

مشکلی که در این زمینه داشتیم بدفهمی ابزارها بود. ابزارها به شکل بدی  معرفی، طراحی و اجرا شدند و چون این اتفاقات افتاد، معلمین فکر کردند کل ارزشیابی توصیفی یعنی پوشه کار و چکلیست. این تفکر غلط بود.

یعنی ابزار سنتی ما با این ارزشیابی مدرن همخوانی ندارد.

آن چه همخوانی ندارد نگاه سنتی ما است. قبلاً همه ارزشیابی را در امتحان گرفتن خلاصه می‌کردیم و حالا ارزشیابی توصیفی را در پوشه کار و چکلیست خلاصه میکنیم، درحالی که این طور نیست. یکی از ابزارهای ارزشیابی توصیفی پوشه کار است که می‌توان به نحو سازنده‌ای با مشارکت بچه‌ها آن را مدیریت کرد. از ابزارهای دیگر آن آزمون‌های مدادـ‌کاغذی، آزمون‌های عملکردی، مشاهده ، خودسنجی، همسالسنجی، والدسنجی، گفتگو، تعامل و بازخورد همراه با این که معلم پیوسته مترصد این باشد که چه کار کند بچه‌ها بهتر یاد بگیرند. این ها روح ارزشیابی است.

پس شما همه ابزارهای سنتی را رد نمی‌کنید.

نه.

بلکه باید درست از آنها استفاده کرد.

امتحان به این معنا که موقعیت امتحان طراحی کنید، فصل امتحان داشته باشید، برنامه اعلام کنید و آزمون‌های پایانی سفت و سخت بگیرید، مد نظر نیست. آزمون‌های مدادـ‌کاغذیِ فرآیندی خیلی مناسب‌اند و می‌توانیم آنها را به کار ببریم. آزمون‌های مدادـ‌کاغذی می‌تواند سریع معلم را از وضعیت یادگیری آگاه کند و معلم موفق شود بازخورد فرآیند یادگیری را بگیرد، مشکلی را مرتفع کند و گام بعدی یادگیری را بردارد.

بسیاری از والدین بچه‌ها می‌پرسند: «این کارنامه را که کنار بگذاریم، نمره بچه‌مان چند شد؟» چه جوابی به آنها بدهیم؟

این از همان لوازمی است که اشاره کردم. یکی از لوازم ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی تغییر نگرش والدین است. اگر والدین بفهمند بچه‌هایشان نه برای نمره گرفتن بلکه برای یادگیری به مدرسه می‌روند، باید سئوالشان عوض شود و از معلم بپرسند: «بچه ما چه یاد گرفته است؟» اگر چنین سئوالی از معلم کنند، معلم پاسخ خواهد داد: «مثلاً در ریاضی مسائل مثلث، کسر و جمع اعشاری را یاد گرفته است». این چه نیازی به نمره دارد؟ آیا این پاسخ روشن‌تر و شفاف‌تر والدین را در جریان پیشرفت فرزندشان قرار می‌دهد یا این که بگوییم هجده، هفده یا سیزده شده است؟

خوب خیالشان با نمره راحت‌تر می‌شود.

اتفاقاً بی‌خیالی است و به‌نوعی نمره مسکّن و رخوت‌زاست، چه برای دانش‌آموزانی که دوازده و چه برای آنهایی که 20 می‌گیرند. وقتی بچه‌ای چهارده می‌گیرد، نمی‌پرسند بچه‌مان چه قسمت یا قسمت‌هایی را بلد نیست. دادن نمره مثل این است که پزشکی به شما فشارخون، ضربان قلب، قد و درجه تب‌ات را بدهد و بگوید این تشخیص من است. آقای دکتر! من که از این عددها سر در نمی‌آورم، نمی‌دانم فشارخون، اوره، چربی و قند چیست. تفسیرت از این نمره چیست؟ وضعیت سلامتم چگونه است؟ پزشک باید وضعیت سلامت را توصیف و برنامه‌ای را برای بهبود سلامت تجویز کند. عملکرد واقعی معلم در ارزشیابی توصیفی چنین چیزی است. اطلاعات را گردآوری و عملکرد دانش‌آموز را توصیف و تفسیر کند و بعد هم برای اصلاح و پیشرفت عملکردش راهکار و راهبرد بدهد. اصل ارزشیابی توصیفی همین است. حالا چقدر اجرا می‌شود؟ شما که معلمید بفرمایید.

شاید زیر پنج درصد!

همین طور است.

مدرسه ای میخواهد روش ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی را به‌طور کامل آموزش ببیند و اجرا کند. این مدرسه باید به کجا مراجعه کند؟

وزارتخانه، نهادهای رسمی، مناطق و ادارات کل دارند این آموزش‌ها را می‌دهند.

آیا آموزش ها مطلوب است؟

قطعاً مطلوب نیست. خودمان معتقدیم کیفیت آن چنانی ندارد، چون متأسفانه آموزش‌های ضمن خدمت در کشور ما آن چنان که باید کیفیت ندارند؛ لذا اگر ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی در باور دست‌اندرکاران مدرسه‌ای نشسته و این باور در وجودشان گل کرده که این ارزشیابی لازمه یک مدرسه خوب و درست است، باید خودشان در این باره سرمایه‌گذاری کند. روشش این نیست که استادی را برای سخنرانی دعوت کنند. می‌شود منابع تهیه کرد، در شورای معلمان جلسات هفتگی برگزار کرد، کارگروه تشکیل داد، همفکری و هم‌اندیشی کرد، اقداماتی را انجام داد و بازخورد اقدامات را در این گروه‌ها گرفت و جلو رفت. البته احتیاج به مطالعه و منابع دارد، برگزاری سخنرانی و کارگاه بی‌تأثیر نیست، اما مهم‌تر از همه اینها باید آن طرز فکر عوض شود. اگر رئیس دستور بدهد و معلم‌ها نفهمند چرا رئیس دستور داده است و متوجه ارزش و اهمیت ارزشیابی کیفی‌ـ‌توصیفی در سامانه مدرسه نشوند، باز هم دستوری می‌شود و اجرا نمی‌شود و معلم‌ها گلایه می‌کنند که مدام به ما می‌گویند تیک بزن، این کار یا آن کار را بکن. باز هم دستوری است و قاعدتاً بد هم اجرا می‌شود و برون‌دادش مطلوب نیست و دو باره دچار چالش می‌شویم



ارزشیابی توصیفی و تربیت اخلاقی دانش آموزان

 

نوع مطلب :ارزشیابی توصیفی و تربیت اخلاقی دانش آموزان ،

نوشته شده توسط:علی اكبر ادهم ماراللو آموزگار ششم، مدرس ارزشیابی توصیفی استان اردبیل شهرستان پارس آباد

ارزشیابی توصیفی و تربیت اخلاقی دانش آموزان
منبع: http://baher.blogfa.com/post-100.aspx

پیشتر بحثی را مطرح کرده بودم با عنوان ارزشیابی توصیفی و حقوق کودک. در آنجا بحث من این بود که این شیوه ارزشیابی با نظام حقوق تربیتی کودک در ایران در مقایسه با شیوه ارزشیابی قبلی سازگاری و تناسب بیشتری دارد. در اینجا به دنبال بیان این موضوع هستم که این شیوه به نحو مطلوبی و  به روش غیر مستقیم  به تربیت اخلاقی دانش آموزان منجر می گردد.

 در این شیوه تلاش بر این است كه ارزش‌های اخلاقی پایه و اساس رابطه معلم و شاگرد قرار بگیرد. در این شیوه دانش‌آموز احساس می‌كند كه برای یادگیری به مدرسه آمده است. یعنی یادگیری مسؤلیت واقعی اوست. یادگیری هم چیز عجیبی برای او نیست چون قبل از ورود به مدرسه چیزهای بسیاری یادگرفته است حال او وارد مدرسه شده است تا بیشتر و بهتر یا بگیرد. لذا برای نمره گرفتن به مدرسه نمی‌آید.اگر برای نمره گرفتن به مدرسه بیاید یادگیری تحت‌الشعاع نمره گرفتن می‌شود. یعنی ممکن است برای یادگیری عمیق و ماندگار تلاش نکند واقعی نکند و تنها به دنبال نمره گرفتن باشد به هر روشی که ممکن باشد. .  این‌جا است که  بروز رفتارهای غیراخلاقی امكان پیدا می‌کند. به همین دلیل است که ما امروزه در جامعه شاهد کسانی هستیم که مدرک دارند اما سواد ومهارت کافی و مناسب ندارند.

    در فضای کلاسی ارزش‌یابی کیفی توصیفی دانش‌آموز چون می‌داند باید یادبگیرد بعد از هر فعالیت یا آزمونی، از معلم می‌خواهد كه موفقیت‌ها و خطاهایش را به او بگوید و معلم هم صادقانه به او می‌گوید و حتی راهنمایی‌اش می‌كند تا خطاهایش برطرف شود.

     از این رو بین معلم و دانش‌آموز اعتماد طرفین وجود دارد. معلم می‌داند كه پاسخ ها و فعالیت ها را دانش‌آموز خودش انجام داده است. به دلیل این اعتماد دانش‌آموز آمادگی بهتری برای پذیرش راهنمایی‌های معلم خود  دارد. یكی از روش‌هایی كه معلمان در شیوه ارزش‌یابی كیفی توصیفی به كار می‌گیرند خود سنجی است در خودسنجی هر دانش‌اموز فعالیت خودش را ارزیابی می‌كند یعنی به خودش بازخورد می‌دهد( البته معلم آموزش لازم را به آن‌ها می‌دهد تا یاد بگیرند چگونه خودسنجی انجام دهند و نظارت کافی نیز بر ان دارد). این کار براساس اعتماد معلم به شاگرد امکان پذیر است. به هر حال  دانش‌آموز خود باید درباره یادگیری‌اش احساس مسؤلیت كند و نظر بدهد.

   البته این روش متناسب با توان دانش‌آموزان سن های مختلف  استفاده می‌شود. یعنی در پایه های اول فعالیت های خود ارزش‌یابی ساده تر مورد استفاده قرار می گیرد. مثلاً‌ ممكن است معلم بعد از یك آزمون نوشتنی(املاء) از دانش‌آموزان پایه اول می خواهند تا با مراجعه به كتاب درسی به بررسی املای خود بپردازند و اشتباهات احتمالی آن را پیدا كنند و سپس اصلاح كنند. بااین كار ضمن بهبود یادگیری و مهارت نوشتن، دانش‌آموزان "خودارزشیاب" می‌شوند و یاد می‌گیرند در جریان زندگی پیوسته خودشان را ارزش‌یابی كنند و اشتباهاتشان را اصلاح كنند. اما در پایه های بالاتر از دانش آموزان بخواهد تا در باره روزنامه دیواری که تهیه کرده اند نیز قضاوت بکنند. این هم نوعی خود ارزش‌یابی است اما اندکی پیچیده تر که مناسب دانش آموزان پایه های بالاتر است. "خود ارزش‌یابی" یکی از مهارت های اساسی و مهم در زندگی است که در این شیوه ارزش‌یابی مورد توجه قرار می گیرد.

   والدین نیز وقتی اعتقاد پیدا می‌كنند كه هدف رفتن به مدرسه، یادگیری است نه نمره گرفتن، اولاً‌ به‌جای اینكه از فرزندشان بپرسند چند گرفته‌ای؟ از او می‌پرسند چه یادگرفته‌ای؟ با این سؤال به نوعی از یادگیری دانش‌آموزان به نحو توصیفی مطلع می‌شوند و باب گفت‌‌گو را با او درباره آموخته‌هایش باز می‌كنند و دانش‌آموز برایشان توضیح می‌دهد. این کار نیز به نوعی اعتماد بین والدین و دانش آموز را افزایش می دهد.

   از سوی دیگر والدین دیگر تلاش نمی‌كنند فعالیتهای یادگیری دانش‌اموزان را برای كسب نمره درخشان‌تر، خودشان انجام دهند. می‌داند كه این فعالیتهای یادگیری كه معلم به دانش‌آموز پیش‌نهاد كرده است برای بهبود یادگیری فرزندشان است و اگر مستقیماً‌ خودشان(والدین) انجام دهند در واقع كودكشان را از یادگیری محروم كرده‌اند و از پیشرفت بازداشته‌اند. در این صورت والدین به‌جای كمك به یادگیری آنان مانع یادگیری شده‌اند.  از این‌جا معلوم می‌شود چقدر نقش والدین در این جریان بهتر و مناسب‌تر می‌شود. والدین بازوی توانای معلم در خانه می‌شوند، همكاری معلم و والدین یعنی همین که از طریق اعتماد بین آن‌ها فراهم می شود.

در كلاس‌های ارزش‌یابی توصیفی رقابت بین دانش آموزان كم‌رنگ می‌شود. معلم بر رقابت تأكید نمی‌كند چون رقابت را عامل سازنده و مفیدی برای كودكان دبستانی نمی‌داند. همانگونه كه پیشتر گفتیم حذف نمره به رنگ باختن رقابت در فضای عاطفی كلاس كمك می‌كند در فضای كلاسی که این الگوی ارزش‌یابی اجرا می شود  رابطه رفاقت و مشاركت بیشتر دیده می‌شود.

    همان گونه که پیشتر گفته شد یكی از این ابزارهایی كه در ارزش‌یابی توصیفی معلمان به كار می‌برند همسال سنجی است. همسال سنجی به این صورت است كه گاهی معلمان از دانش‌آموزان می‌خواهند آزمونی را كه پاسخ داده‌اند یا املائی را كه نوشته‌اند و یا تكلیفی را كه اجرا كرده‌اند به دوستشان بدهند تا درباره كارشان نظر دهند. موفقیت‌ها و خطاهایشان را مشخص كنند( البته معلم آموزش‌های لازم را به آن‌ها می‌دهد و خود بر فرایند كار نظارت می‌كند). لازمه این روش این است كه دانش‌آموزان به همدیگر اعتماد كنند و صادقانه به همدیگر بازخورد دهند. این روش باعث ایجاد روحیه همكاری ومشاركت در بین دانش‌آموزان می‌شود نتیجه این كه دانش‌آموز از انتقاد دوستانشان ناراحت نمی‌شوند یعنی روحیه انتقاد پذیری پیدا می‌كنند. چیزی كه افراد جامعه ما بزرگ و كوچك به آن بسیار نیاز دارند.

    همه این موارد نشان می‌دهد كه ارزش‌یابی کیفی توصیفی بر ارزشهای اخلاقی در كلاس درس تأكید زیادی دارد. به سخن دیگر این الگوی ارزش‌یابی زمینه ای برای اعتلای اخلاقی فرزندان این مرز و بوم در کلاس درس . از این رو بی پایه نیست اگر بگویم این طرح در جهت تربیت اخلاقی کودکان نیز گام برمی دارد. امروزه نیاز داریم که افراد جامعه به اخلاقیات پای بند باشند.





  • تعداد کل صفحات:14 
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...  


آنچه که در باره ارزشیابی توصیفی می خواهید بدانید جمعه 15 فروردین 1393
به عنوان یك معلم یادم باشد سه شنبه 12 فروردین 1393
ارزشیابی توصیفی با سایر اجزای نظام آموزشی هم خوانی ندارد! پنجشنبه 26 دی 1392
مصاحبه با دکتر حسنی پیرامون ارزشیابی توصیفی یکشنبه 10 آذر 1392
ارزشیابی توصیفی و تربیت اخلاقی دانش آموزان چهارشنبه 8 آبان 1392
فقط شعار تحویل ندهید! شنبه 13 مهر 1392
ارزشیابی دانش‌آموزان ششم ابتدایی تراکمی و کمی است شنبه 2 شهریور 1392
ماجرای شنیدنی و به یادماندنی از عالم پر رمز و راز تربیت دوشنبه 5 فروردین 1392
برداشت های اشتباه از ارزشیابی توصیفی پنجشنبه 10 اسفند 1391
دانلود کتاب های مخصوص کودکان و نوجوانان پنجشنبه 7 دی 1391
سوالات پایه اول ابتدایی 91 سه شنبه 5 دی 1391
خلاصه نتایج سه تحقیق پیرامون ارزشیابی توصیفی پنجشنبه 30 آذر 1391
چک لیست (اول ابتدایی) دوشنبه 15 آبان 1391
روش تدریس و کتاب های جدید التالیف دوم و ششم ابتدایی 91 دوشنبه 10 مهر 1391
نتیجه یک پژوهش در باره ارزشیابی توصیفی دوشنبه 20 شهریور 1391
لیست آخرین پستها