تبلیغات
ارزشیابی توصیفی - نگاهی به شیوه های نوین ارزشیابی در کلاس و مدرسه

ارزشیابی توصیفی

آرامش خاطر مسافر كوچك سفر یادگیری

 

نگاهی به شیوه های نوین ارزشیابی در کلاس و مدرسه

 

نوع مطلب :نگاهی به شیوه های نوین ارزشیابی در کلاس و مدرسه ،

نوشته شده توسط:علی اكبر ادهم ماراللو آموزگار ششم، مدرس ارزشیابی توصیفی استان اردبیل شهرستان پارس آباد

نگاهی به شیوه های نوین ارزشیابی در کلاس و مدرسه

به راستی در امتحان  گرفتن از بچه ها، چه هدفی را دنبال می کنیم؟ چه کسی را ارزیابی می کنیم؟ خودمان، دانش آموز، نظام آموزشی یا هر سه را؟ آیا به راستی آن که در جریان یک آزمون کتبی دو ساعته، بالاترین امتیاز را می آورد، همان است که هدف های آموزشی در مورد او بیشتر تحقق پیدا کرده است؟ آیا به واقع با این شیوه آنچه را باید اندازه گیری کنیم، اندازه می گیریم؟

معلمان زمانی دانش آموز بوده ایم. در آن زمان خیلی خوب احساس می کردیم و باور داشتیم که بسیاری از ارزش های خوب همان هایی هستند که قابل اندازه گیری نیستند، ولی امروز آن باور را فراموش کرده ایم. واژه  ارزشیابی به معنای یافتن ارزش هاست. یافتن آنچه نه در زمان محدود، بلکه در فرایند آموزش و تلاش برای یادگیری و آموختن حاصل می شود.

به عنوان معلم باید عمیقا باور داشته باشیم که هر دانش آموز قابلیت رشد و یادگیری را دارد به شرط آنکه ما آن ابزار سنتی را که بدون توجه به تفاوت های فردی، به دنبال یافتن نقطه ضعف هاست، رها کنیم و ابزاری بسازیم که توانایی های او را شناسایی کند، به دانش آموز اعتماد به نفس بخشد و براساس این باور عمل کند که آموزش و ارزشیابی فرایندهایی در هم تنیده اند.

ارزشیابی یک فرایند نظام یافته (سیستماتیک) برای جمع آوری، تحلیل و تفسیر اطلاعات است تا تعیین شود که آیا هدف های موردنظر تحقق یافته اند یا در حال تحقق یافتن هستند و به چه میزانی؟

ارزشیابی پیشرفت تحصیلی به نمره دادن و صدور گواهینامه خلاصه نمی شود بلکه یکی از اهداف اصلی آن کمک به معلم در شیوه های آموزشی خود و رفع نواقص یادگیری دانش آموزان است، در صورتی که ارزشیابی صحیح و مناسبی صورت نگیرد، تبعاتی همچون کاهش علاقه به دانش آموزان، هدر رفتن سرمایه های مادی و انسانی، افزایش نرخ مردودی و تکرار پایه، اختلال در رشد عاطفی دانش آموزان، از میان رفتن خلاقیت و... را در پی خواهد داشت. بنابراین مشاهده دانش آموزان در کلاس  درس، آزمایشگاه و سایر موقعیت های پرورشی، استفاده از گفت وگوهای غیررسمی و مصاحبه، بررسی کارهای علمی دانش آموزان، اجرای آزمون های مختلف و... از مهمترین فعالیت های آموزشی معلمان قلمداد می شود.

پیشینه

طی قرن های متمادی در آموزش و پرورش سراسر جهان انتخاب بهترین استعدادها برای تحصیل صورت می گرفت.

قسمت اعظم نیروی معلمان و مدیران هم بدین کار اختصاص می یافت که در هر یک از مقاطع تحصیلی تعیین کنند کدام دانش آموز را باید از ارتقا به مراحل بالاتر بازداشت و آنان را از دستگاه آموزش و پرورش طرد کرد. عالی ترین مرحله تحصیل را ورود به دانشگاه و گذراندن دوره آن می دانستند و بدین ترتیب از هر 100 دانش آموزی که تحصیلات رسمی را آغاز می کرد، فقط در حدود 5 نفر، از نظر خصوصیات طبیعی و پرورشی، شایسته ورود به دانشگاه تشخیص داده می شد. در مورد 95 نفر دیگر هم علاقه چندانی از طرف متخصصان تعلیم و تربیت ابراز نمی شد و نتیجه این جریان انتخاب، به ویژه هنگامی که این تصمیم خیلی زود (در حدود 12 و 13 سالگی) اتخاذ می شد، آن بود که بیشتر کودکان طبقه کارگر هر چه زودتر از صحنه مدارس خارج شوند. در گذشته در سراسر جهان، آموزش و پرورش را مجموعه ای از یادگیری ها می دانستند که ظاهرا می بایست به تدریج از سال اول تا آخر از آسان به مشکل تنظیم می شد. قرن ها آموزش و پرورش را به صورت مخروطی تصور می کردند که تقریبا تمام افراد گروه های سنی ابتدایی در قاعده آن قرار می گرفتند و هر چه بالاتر می رفتیم، تعداد افراد تقلیل می یافت و فقط عده  معدودی به راس هرم می رسیدند.

هر نوع آزمایش و امتحانی را بدان جهت به کار می بردند که تعیین کنند به چه کسانی می توان حق ارتقا به مرتبه بالاتر را داد. در این جا امتحان یا هر نوع ارزشیابی دیگر، به منظور اتخاذ تصمیم های مهم و غالباغیر قابل تغییر در مورد وضع آینده هر یک از دانش آموزان در دستگاه آموزش و پرورش به کار برده می شد. نتیجه حاصل از اجرای این نظام، اثر نامطلوب آن بر امر آموزش و بر رفاه دانش آموزان بود.

 

منبع مجله رشدآموزش ابتدایی آذر85

برگرفته شده از : http://paknevis.parsiblog.com

 

 

ارزشیابی در مدرسه دوست داشتنی

دقت كرده اید، بعضی از كلمه ها و اصطلاحات خوب و درست سر جای خودشان نشسته اند، یعنی صورت ظاهر كلمه با معنا و مصداق آن كاملا متناسب است. مثلا اصطلاح «راه بندان» یعنی بسته شدن راه كه مصداقش در خیابان های تهران دیده می شود. ولی در مقابل آن، اصطلاحی مثل «مدیریتی مشاركتی» داریم كه معنایش از ظاهرش گویاست، اما مصداقش را كی دیده، كی شنیده؟!

این اصطلاح، «دبستان دوست داشتنی» هم تركیبی گویاست. یعنی دبستانی كه دوست داشتنی است و هم دانش آموز آن را دوست دارد و هم كاركنان. حالا چنین مدرسه ای (دبستان) یافت نمی شود یا یافت می شود، كاری نداریم، اما صاحب نظران واهل فن می گویند كه دبستان، می شود دوست داشتنی باشد، حتی زیر یك چادر یا در ساختنمانی قدیمی، و یا بدون تجهیزات و آزمایشگاه و ... اما شرط اول و اساسی برای دوست داشتنی بودن هر چیزی برای همه آدم ها، به خصوص بچه ها، احساس امنیت و عزت نفس از آن است. یعنی آدمی زاد جایی را دوست دارد كه در آن احساس امنیت و سربلندی كند و به پیكره ی شخصیتش زخم تحقیر نخورد.

پس پیدا كنیم مصداق دبستان دوست داشتنی را در كوچه و خیابان و محله هایمان. و اما یكی دیگر از آن كلمه های خوش آب و رنگ و بی معنا و مصداق در نظام آموزش و پرورش یا ادبیات آموزشی ما كلمه ی «ارزشیابی» است كه با كلی سر و صدا و تشریفات آمد و به جای كلمه ی قدیمی وحشت انگیز، اما كاملا مناسب امتحان نشست تا دیگر بچه ها سر جلسه ی ... از اضطراب دچار دل غشه و سرگیجه ... استفراغ نشوند. اما و اما ...

كلمه ی ارزشیابی همان طور كه از ظاهرش پیداست، آمد تا ارزش یابی كند، یعنی ارزش ها را بیابد. و چه خوب بود اگر ارزش های هر دانش آموز كه كم هم نیستند، در ریاضی و دیكته و ورزش و انشا و هنر، یافته و به بچه ها بازخورد داده می شد، در آن صورت، كار ارزشیابی ابزاری مفید و خوب بود تا مدرسه را دوست داشتنی كند. فرصت و بهانه ای بود برای افزایش شادی و سربلندی دانش آموز بین دوستان و در برابر خانواده و ابزاری بود برای این كه دانش آموز توانایی های خودش را باور كند و رشد بدهد و اشكالات و كاستی ها و اشتباهاتش را بدون ترس از تحقیر و تنبیه و مقایسه اصلاح كند.

اما راستی با نگاهی به دور برمان و سرك كوچكی به كلاس ها، دفترهای دیكته، پلی كپی های امتحان های علوم ، ریاضی، تاریخ و ... ببینیم آن چه در مدرسه ها انجام می شود، كار ارزش یابی است.

آن چه ما دیدیم و واقعیت است، مراسم هول انگیزی است كه از صد سال پیش تا حالا فرق چندانی نكرده است. همان نمرات از 1 تا 20 برای غربال كردن بچه ها، تا چند نفری «به به» و «چه چه» تشویق شوند و عده بیشتری تحقیر.

با قبول این واقعیت، سری به فرهنگ لغت زدم تا این كمله را در دیكته ی نظام آموزشی تصحیح كنم. دیدم كلمه ی امتحان كه یكی از معانی آن به رنج و محنت انداختن است (البته برای خالص شدن و آزمودن صوفیان)، بسیار مناسب تر است. به خصوص این كه به جای كلمه ی ارزشیابی مستمر كه اصلا ارزشیابی مستمر نیست (و نمره پشت نمره است و تحقیر پشت تحقیر) خیلی خیلی بهتر است كه نام با مسمای امتحان (به رنج انداختن) را دوباره جایگزین كنیم.

برگرفته شده از : http://paknevis.parsiblog.com





برداشت های اشتباه از ارزشیابی توصیفی چهارشنبه 4 مرداد 1396
اخبار جدید از روند اجرای ارزشیابی توصیفی شنبه 20 خرداد 1396
تحلیل ادراک و تجربه زیسته معلمان ابتدایی از دلایل ناکارآمدی برنامه ارزشیابی توصیفی ـ کیفی: مطالعه به روش پدیدارشناسی سه شنبه 15 فروردین 1396
تجربه‌های معلمان مدارس ابتدایی از اجرای طرح ارزشیابی توصیفی سه شنبه 8 فروردین 1396
تاریخچه و اهداف ارزشیابی کیفی و توصیفی دانش‌آموزان دوشنبه 9 اسفند 1395
امتحان نهایی مقطع ابتدایی در بعضی از كشورهای جهان شنبه 25 دی 1395
فقط شعار تحویل ندهید! شنبه 22 آبان 1395
وسایل آزمایشگاهی با توضیح پنجشنبه 20 خرداد 1395
درخشش18 نفر از دانش آموزانم در آزمون های استعدادهای درخشان و نمونه دولتی در سال تحصیلی 93 – 92 کلاس ششم 3 دبستان دولتی امید انقلاب2 تعداد کل دانش آموزان 34 نفر جمعه 21 آذر 1393
ارزشیابی توصیفی با سایر اجزای نظام آموزشی هم خوانی ندارد! چهارشنبه 2 مهر 1393
تحقیقات معتبر پیرامون ارزشیابی توصیفی شنبه 29 شهریور 1393
آنچه که در باره ارزشیابی توصیفی می خواهید بدانید جمعه 20 تیر 1393
بررسی و آسیب شناسی الگوی ارزشیابی كیفی توصیفی پنجشنبه 8 خرداد 1393
به عنوان یك معلم یادم باشد سه شنبه 12 فروردین 1393
مصاحبه با دکتر حسنی پیرامون ارزشیابی توصیفی یکشنبه 10 آذر 1392
لیست آخرین پستها